မမူ

ပြုံး၍ကြည့်နေသော မူမူ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကိုသူ၏လက်နှစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ပြီးတော့ မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဖက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ရာက မူမူ၏ ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေး နှစ်ဖက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏အနမ်းကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ခံယူနေသော မူမူက သူမ၏မျက်နှာလေးကို မော့၍ပေးထားရုံသာမက ကြည်နူးစွာဖြင့်ပင် သူမ၏မျက်လုံးလေးများကို မှေး၍ချထားပေးသေးသည်။

မူမူ၏ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို နမ်းပြီးလိုက်ကာမှ ကျော်စွာ၏ကိုယ်တွင်းမှ သွေးသားများက လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာကြသည်။ ကျော်စွာ၏လက်နှစ်ဖက်က မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ကျောမှသိုင်း၍ ဖက်လိုက်မိသည်။ ပြီးသည်နှင့် မူမူ၏မျက်နှာလေးကို တပ်မက်စွာ ကြည့်နေရင်းကပင် သူ၏မျက်နှာက ငုံ့၍ ဆင်းသွားပြီးလျှင် ထူထူလေးလုံးနေသော မူမူ၏နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ဖိကပ်ကာ စုပ်နမ်းလိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ခြောက်ခြားသွားရသော မူမူသည်ထိတ်လန့်တကြားပင် ကျော်စွာ၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို အယောင်ယောင် အမှားမှားဖြင့် ပြန်ဖက်လိုက်မိသည်။ ဒီမျှအထိဖြစ်လိမ့်မည် မထင်ခဲ့မိသော မူမူတစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်၍သွားရသည် ကတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ နမ်းသည်။ ကျော်စွာသည် အတော်ပင်မက်မောသော ဇောအဟုန်တို့ဖြင့် အတင်းကို နမ်းနေသည်။ ဒီလိုဆိုပြန်တော့လည်း မူမူ၏စိတ်တွေက တမျိုးပြောင်းကာ ကျေနပ်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရသည်။

ကျော်စွာသည် မူမူထက် အသက်တစ်နှစ်ကျော်ကျော်မျှ ငယ်လေသည်။ ကျော်စွာ၏မိန်းမ ဖြူမာကကို မူမူထက် (၇) နှစ်မျှပင် ငယ်သည်။ သူတို့လင်မယားကို ဘေးမှ အခန်းတွင်ငှား၍ ထားခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါးပင် ရှိချေပြီ။ ဒါကလည်း မူမူ၏ယောကျ်ား ကိုမြင့်သွင်က နယ်သို့ပြောင်းရသဖြင့် မူမူအဖော်ရအောင်ဆိုကာ သူ့ဆရာ၏သမီးနှင့်သားမက်ကို အိမ်ကိုတခြမ်းကာ၍ ငှားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မူမူကလည်း အလုပ်နှင့်ဆိုတော့ ကိုမြင့်သွင်၏နောက်ကို အလုပ်ပစ်၍ မလိုက်နိုင်ပါ။ ဒါကြောင့်ပင် မူမူတစ်ယောက် ကျန်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ကျော်စွာသည် ချစ်မှုရေးရာကို ကျွမ်းကျင်သူ အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သဖြင့်သူ၏အနမ်းတွေက မူမူ၏ကျောထဲပင် စိမ့်၍သွားရသည်။ ဒါတင်မက ရင်ထဲက ကလီစာတွေပါ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ကုန်ပြီလား မသိ။ မူမူကိုယ်လုံးကြီးကို အတင်းပင်ကြုံး၍ ဖက်ထားမိသည်။ ဒီလိုရင်ခုန် လှိုက်မောစွာဖြင့် ချစ်အရသာကို မခံစားခဲ့ရတာ ကြာခဲ့ချေပြီ။

ကိုမြင့်သွင်နှင့် မူမူတို့ အိမ်ထောင်သက်က (၄) နှစ်မျှရှိခဲ့ကာ ရင်ခုန်သံတွေ ပျောက်လုဆဲဆဲ ဖြစ်ရုံမျှမက အခုဆို ကိုမြင့်သွင်က ဘက်ဂျက်ပိတ်ခါနီး၍ ပြန်မလာနိုင်တာ (၂) လပင်ကျော်ပေပြီ။ ဒီတော့လည်း ကျော်စွာ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မူမူတစ်ယောက် ပြောင်းဆန်ကာ ခံစားနေရရုံမက ကျော်စွာကိုတပ်မက်တဲ့ စိတ်တွေကလည်း သူမကို တရစ်ပြီး တရစ် ရစ်ပတ်၍ လာခဲ့ရချေပြီ။ မူမူ၏တကိုယ်လုံး တရှိန်းရှိန်းဖြစ်၍လာရာမှ ပူနွေး၍လာခဲ့ရချေပြီ။ ဒီကြားထဲတွင် ကျော်စွာ၏လျှာဖျားလေးက မူမူ၏လျှာပေါ်သို့ ထိုးထောက်၍ ယက်လိုက်သည့်အခါများတွင်တော့ မူမူတစ်ယောက် အသက်ရှူတာလေးပင် အောင့်၍ ထားလိုက်မိသည်။

သူမလိုပင် ကျော်စွာလည်း ရှိရှာပေသည်။ အားမလို အားမရဖြင့် ကျော်စွာ၏လက်တွေက မူမူ၏ တစ်တစ်ရစ်ရစ် ပြည့်ပြည့်ဖေါင်းဖေါင်း လုံးကြီးပေါက်လှ ကိုယ်လုံးကြီးကို အားမလို အားမရ လိုက်၍ပွတ်သပ်နေသည်။ ထိုမျှမကပင် လုံးတစ်စွင့်ကားနေသော မူမူ၏ တင်ဆုံကြီး လုံးလုံးပေါ်သို့လည်း လက်ဖဝါးကိုဖြန့်ကာ အုပ်၍ကိုင်ရာမှဆုပ်နယ်၍နေပြန်ပါသေးသည်။

မူမူ၏ဒူးလေးများပင် တုန်ချင်လာပြီ။ ကျော်စွာ၏နှုတ်ခမ်းများက မမူမူ၏နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို လွှတ်၍ပေးလိုက်ရာမှပင် မူမူ၏ ပါးပြင်တစ်ဖက်ကို ဖိ၍နမ်းလိုက်ပြီး ပါးချင်းဖိ၍ကပ်ကာ မူမူကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်၍ထားသည်။ အသက်ရှူကြပ်ကာ မောနေသော မူမူကလည်း သူမ၏မျက်နှာလေးကို တလှုပ်လှုပ်ဖြင့်လုပ်ကာ ကျော်စွာကို ပါးချင်းပွတ်ပေးနေပြီး ကျော်စွာ၏ကိုယ်လုံးကြီးကိုလည်း လွတ်ထွက်သွားမှာစိုးသည့်အလား သိမ်းကြုံး၍ ဖက်ထားသည်။ မူမူ၏ နားရှေ့တွင် ကပ်လျှက်သား ရောက်၍နေသော ကျော်စွာ၏နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်၍လာသည်။

“ မမမူ…အခန်းထဲသွားကြရအောင်နော်….. ”

“ အို….. ”

မမမူ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်၍သွားရသည်။ သူကပြောလိုက်ပြီးသည်နှင့် မူမူ၏စကားပြန်တာကို မစောင့်၊ သူတို့နှစ်ယောက် ရှိနေတာကလည်း အခန်းဝတွင် ရှိနေလေတော့ မူမူ၏ ကိုယ်လုံးလေးကိုဖက်ကာ အခန်းထဲကို အတင်းပင်ဆွဲခေါ်၍သွားပါတော့သည်။

“ မင်း…မင်း…သိပ်ကဲတာဘဲ….၊ အဲလောက်ထိ… မမမူ မရဲဘူးကွား….၊ အို… အမေ့…. ”

သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ရုန်းကန်ခြင်း မပြုသော်လည်း တုန်ရင်လှုပ်ခါနေသော အသံလေးဖြင့်တော့ ကန့်ကွက်ရှာရင်း ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြင့် အခန်းထဲသို့ပါ၍သွား၏။ အခန်းထဲရောက်လျှင်ပင်ရာဂစိတ်တွေ သောင်းကျန်း၍လာရသော ကျော်စွာက သူ၏လက်ကို မူမူ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြား ရှေ့ဖက်သို့လှမ်းလိုက်ရာက သူမ၏စောက်ဖုတ်ကြီးကို လှမ်းလိုက်ရာက သူမ၏စောက်ဖုတ်ကြီးကို ထဘီပေါ်မှပင် အုပ်၍ညှစ်လိုက်တော့ရာ

“ အို…အမေ့… ”

ဟူသော အသံလေးဖြင့် မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေးသည်ခြေဖျားလေးများ ထောက်ကာ တွန့်ကနဲဖြစ်သွားရာမှ ရုတ်တရက်လန့်ဖြတ်၍ သူမ၏ပေါင်လေးများမှာ ဟ၍သွားရသည်။ ဒီမှာတင် အကြိုက်တွေ့သွားသော ကျော်စွာက မူမူ၏စောက်ပတ်ကြီးကို မိမိရရပင် တိုး၍ကိုင်လိုက်ရာက ဖျစ်ညှစ်၍ပေးနေသည်။ မူမူတစ်ယောက် နောက်သို့မဆုတ်မိ။ သူ့လက်တွေကိုလည်း လှမ်း၍မဖယ်မိ။

တခဏအကြာမှပင် ကျော်စွာ၏လက်က သူမဆီမှ ခွာထွက်သွားမှာကိုပင် စိုးရိမ်၍လာမိသည်။ ခါးလေးကို မသိမသာလေး ကော့၍ ထဘီအောက်မှ သူမ၏ စောက်ဖုတ် အိအိကြီးကို ကျော်စွာထံသို့ ကပ်၍ပေးနေမိတော့သည်။ တစထက်တစလည်း မူမူ၏ပေါင်လုံးလေးနှစ်ဖက်သည် ကွတတလေးဖြစ်ကာ သူမ၏ပေါင်လေးတွေကို ဟသထက် ဟ၍ ပေးလာသည်။

ကျော်စွာကလည်း ပယ်ပယ်နယ်နယ်ကို ကိုင်နေသည်။ မိန်းမသားဗီဇက ရှက်ရွှံ့မှုနှင့် သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာလေးကိုလွှဲကာ ဘေးသို့ခပ်ဖယ်ဖယ်လေး လုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ အသိစိတ်အားလုံးကတော့ ကျော်စွာ၏လက်ဖဝါ်းအောက်မှ သူမ၏ စောက်ဖုတ်ကြီးဆီမှာသာ ရှိသည်။ ကိုမြင့်သွင် ပြန်မလာတာကြာလျှင် မကြာခဏပင် မူမူသည် သူမဘာသာ စောက်ပတ်ကြီးကို ကိုင်၍ ပွတ်ပေးတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့…. ခု… ခု.. ကျော်စွာ ကိုင်ပေးနေတာလောက် မကောင်းပါ…..။ အခုတော့ မူမူမှာ တကိုယ်လုံး မရိုးမရွပင်ဖြစ်၍လာရချေပြီ။

အားမရနိုင်တော့သော ကျော်စွာက ကြံကြံဖန်ဖန်ပင် မူမူ၏ထဘီကို ခါးမှချွတ်၍မချဘဲ မတ်တပ်ရပ်လျှက်သာရှိနေသော မူမူ၏ထဘီလေးကို ဆွဲ၍မတင်လိုက်သည်။

“ အို…မောင်…. မောင်လေး….. မလုပ်နဲ့…. အို…. မလုပ်နဲ့ မလုပ်နဲ့………. ”

ဟု ပြာပြာသလဲပြောရင်းမှ ကျော်စွာ၏လက်တွေကို ဖယ်နေသော်လည်း အသားချင်းထိရုံမျှသာ တွန်းဖယ်သည့် အားကမပါသည့်အပြင် ကျော်စွာဟူသာ အမြဲတစေခေါ်ခဲ့သော မူမူက အခု မောင်လေးဟုပင် အယောင်ယောင်အမှားမှားဖြင့် ခေါ်လိုက်ချေပြီ။ မူမူ၏ထဘီလေးမှာလည်း ခါးနားထိပင် လှန်၍တက်သွားပေပြီ။ ဖြူဖွေးသော တောင့်တောင့်တင်းတင်း မူမူ၏ အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးက ထွက်ပေါ်၍ လာချေပြီ။ ဒီမှာတင် ကျော်စွာ၏လက်က မူလနေရာဟောင်းသို့ ရောက်၍သွားရာ အုပ်၍ဆုပ်ကိုင်ပြန်ချေသည်။

မူမူ၏ဖင်သားလုံးလုံးကြီးက တွန့်ကနဲ နောက်သို့ဆုတ်သွားရာမှ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကတော့ ကျော်စွာ၏ကိုယ်လုံးကြီးကို ဆွဲ၍ အတင်းဖက်လိုက်မိသည်။ မူမူတစ်ယောက် ဒူးလေးတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေပြီ။ သူမ၏စောက်ဖုတ်ကြီးကို တရွရွဖြင့် ပွတ်လိုက် ဇိကနဲဇိကနဲ ဆုပ်လိုက်ဖြင့် လုပ်နေတာကို ရင်တလှပ်လှပ်ဖြင့်ခံစား၍ နေရင်းက မူမူ၏အကြည့်များသည် အနားတွင်ပင်ရှိနေသော နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီးပေါ်မှ နှစ်ယောက်အိပ်မွေ့ယာကြီးဆီသို့ ရောက်၍သွားရသည်။ ဒါကိုသိလိုက်သော ကျော်စွာက သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးကို အုပ်၍ကိုင်ကာ ညစ်ထားရင်း

“ မမမူ……ကုတင်ပေါ်သွားရအောင်နော်.. ”

“ ဟင့်အင်း….. ”

ဟု ကိုယ်လုံးလေးခါကာ ပြောလိုက်ရင်းမှပင် မူမူသည် ကျော်စွာ၏ကိုယ်လုံးကြီးကို တိုး၍ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ကျော်စွာ၏လက်တွေက မူမူ၏စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက်ကို စုန်ချီဆန်ချီပွတ်၍နေရင်းက သူ၏လက်ညှိုးထိပ်က စောက်ပတ်ဝထဲကို တိုး၍တိုး၍ နှိုက်လိုက်ပါသေးသည်။ မူမူ၏ ဖင်လုံးကြီးတွေမှာ မြောက်ကြွ မြောက်ကြွဖြင့်ဖြစ်၍နေရသည်။ ခဏအကြာမှာပင် မူမူ၏စောက်ပတ်ဝမှ ကာမရှေ့ပြေး အရည်ကြည်လေးများ စိမ့်၍ထွက်လာသည်။ ဒီမှာတင် ကျော်စွာ၏ လက်ချောင်းလေးကလည်း မူမူ၏စောက်ပတ်ထဲသို့စွပ်ကနဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“ အို…..ဟင့်…..အ….အ…..အား….. ”

ကျော်စွာသည် မူမူ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီးသော် သူ၏လက်ညှိုးကို ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်၍ ထုတ်ချီ သွင်းချီ လုပ်ပေးရုံမျှပင်မက သူ၏လက်မထိပ်လေးဖြင့်လည်း ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းရှိနေသော မူမူ၏စောက်စေ့လေးကို ဖိ၍ပွတ်ပေးလိုက်၏။ မူမူခင်မျာ ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုလုံးပင် ဆတ်ကနဲဖြစ်၍ သွားရသည်။ ကျော်စွာတစ်ယောက် တလုံးတခဲကြီးဖြင့် ဖြူဖွေးကာ တောင့်တင်းလှသော မူမူကို ချောင်းနေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မူမူ၏စောက်ပတ်ဝမှ စောက်ရည်တို့သည် တစထက်တစ စိုရွှဲ၍လာခဲ့ရချေပြီ။ ကျော်စွာသည်သူမ၏ စောက်ခေါင်းထဲမှ သူ၏လက်ညှိုးကို ဆွဲ၍ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ကိုပါရုတ်လိုက်ရာ ခါးသို့လှန်တင်ထားသော မူမူ၏ထဘီလေးသည် မူလအတိုင်း ပြန်၍ကျသွားသည်။ ကျော်စွာသည် မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေးကို နောက်ကျောဖက်မှသိုင်း၍ဖက်ထားသော သူ၏လက်ကို ခွာလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကျော်စွာ၏ကိုယ်လုံးလေးက နောက်သို့ဆုတ်၍ မူမူ၏ကိုယ်မှ အခွာလိုက်တွင်တော့ မူမူ၏ လက်လေးများသည်လည်း ကျော်စွာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖြေလျှော့၍ ပေးလိုက်လေသည်။ ကိုယ်လုံးချင်းခွာကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှပင် တုန်တုန်ယင်ယင်လေး ရပ်၍နေရာက ကျော်စွာကို သူမ၏ တပ်မက်မှုတွေ အပြည့်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးရွဲကြီးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ကြယ်သီးအားလုံး ပြုတ်ကုန်သည်နှင့် ကျော်စွာသည် သူ၏ရှပ်အင်္ကျီကို ကိုယ်မှဖယ်ခွာလိုက်သည်။ ပြီးတော့ မူမူကို လှမ်း၍ကြည့်လိုက်ရင်း သူဝတ်ထားသော ပုဆိုးခါးပုံစကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဆွဲ၍ ဖြုတ်လိုက်တွင်တော့ ကြည့်နေသော မူမူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိပ်ကနဲ ဖြစ်၍သွားသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ပါးပြင်ထောင်နေသော မြွေဟောက်ကြီးသဖွယ် တန်းလန်းဖြင့် ထွက်ပေါ်၍လာသော ကျော်စွာ၏လီးတန်ကြီးသည် ကိုမြင့်သွင်၏ လီးကြီးနှင့် မတိမ်းမယိမ်းပင်ရှိသော်လည်း လီးနှင့်ပြတ်နေခဲ့ သည်မှာ (၂) လကျော်မျှကြာခဲ့ရကာ တွေ့မြင်နေရသော လီးတန်ကြီးကလည်း သံချောင်းကြီးတစ်ချောင်းအသွင် မာကျော၍နေရသည့်အပြင် ဒစ်ကြီးကလည်း ပြဲလန်ပြီး နီရဲနေသည်။ ပြီးတော့ သူမကို တည့်တည့်ကြီး ချိန်ရွယ်ထားသလိုဖြစ်ကာ မာကြောလှသော လီးတန်ကြီးက တဆတ်ဆတ်ဖြစ်၍နေသည်။

မူမူ၏ မျက်လုံးရွဲကြီးများက လီးတန်ကြီးဆီမှ မခွာနိုင်သလို သူမ၏ရင်ထဲတွင်လည်း ဘလောင်ဆူ၍နေချေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကျော်စွာကလည်း ရပ်၍ပြထားရာမှ ကျော်စွာ၏ ကိုယ်လုံးကြီးက တချက်လှုပ်လိုက်သဖြင့် လီးတန်ကြီးမှာ ရမ်း၍သွားသည်။ မူမူ၏ရင်ထဲတွင် လှိုက်ကနဲ ဖြစ်သွားရပြီး သူမသည် စအိုဝလေးကိုပင် ရှုံ့၍ သွင်းလိုက်မိ၏။

“ မမမူ….အဝတ်တွေ ချွတ်လိုက်တော့လေ…… ”

လေသံက တိုးတိုးလေးနှင့် အေးအေးလေးပင်။ ဒါပေမဲ့ မူမူရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲ မြည်သွားရသည်။ ပြီးတော့ သူမကို တည့်တည့်မတ်မတ် ချိန်ရွယ်၍ထားသော လီးတန်ကြီးကို ကြည့်ရင်းက မူမူသည် တုံတုံယင်ယင်ဖြင့်ပင် သူမ၏အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဘရာစီယာကိုပါ ချွတ်လိုက်သည်။ သေနတ်နှင့်ချိန်၍ အမိန့်ပေးခံလိုက်ရသူပမာ နှစ်ခါမပြောရဘဲ မူမူသည် အဝတ်တွေကို ချွတ်နေသည်။ သူမ၏ကိုယ်မှ ဘရာစီယာလေး ကင်းကွာသွားသည်နှင့် လှုပ်ခါ၍ထွက်လာသော မူမူ၏ နို့အုံကြီးတွေမှာ တင်း၍နေပြီး နို့သီးလေးတွေမှာ နီညိုရောင်လေးများဖြင့် ခပ်ထွားထွားဖြစ်လျှက် ကော့တက်၍နေကြသည်။ အင်္ကျီတွေအားလုံး ချွတ်ပြီးသွားသော မူမူသည် ခပ်တွေတွေ‌လေး ရပ်၍နေသည်။

“ ထဘီကို ချွတ်လိုက်လေ………မမမူ….. ”

သူ့စကားမဆုံးမှီမှာပင် ဆတ်ကနဲဖြစ်၍ သွားရသော မူမူသည် သူမ၏ထဘီလေးကို ခါးမှဆွဲ၍ဖြေကာ လွှတ်ချလိုက်သည်။ မူမူ၏စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ အဆမတန် ဖောင်းကား၍နေပြီး အမွှေးနက်များမှာ ခပ်စိပ်စိပ်ပေါက်၍ နေကြသည်။ သူမ၏ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေး တဖက်တချက်ရှိ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများသည် သူမ၏စောက်ပတ်အဝလေးနားတွင် အိမ်ထောင်သက်ရင့်သူဖြစ်သည်နှင့်အညီ ခပ်ဟဟလေး ဖြစ်၍နေသည်။

မူမူမှာ ရင်အုံကြီးများ နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြင့်ဖြစ်ကာ လှိုက်မော၍နေသည်။ သူမ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံးကို တပ်မက်စွာဖြင့် ကြည့်နေရင်းကပင်ကျော်စွာသည် သူ၏ကိုယ်လုံးတီးကြီးကို ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်။ တရမ်းရမ်းဖြစ်၍သွားရသော ကျော်စွာ၏လီးတန်ကြီးသည် မူမူ၏စောက်ပတ်ကြီးနှင့် ထိလုထိခင်ဖြစ်၍ သွားရသည်။